| |
 |
Arctic Monkeys
Been there, done that
|
12 November 2009 | 23:48:50
|
 Gisteren dan eindelijk naar Arctic Monkeys geweest! Weer een doel van de 101 doelenlijst gehaald! Ik ga er vrij kort over zijn: het was echt helemaal te gek. We stonden niet helemaal vooraan, maar wel echt in de massa. Zingen, klappen, springen en bier all over the place. Nadat de eerste serie snelle nummers afgelopen was, kon ik niks anders uitbrengen dan:'poeh!'
Van het podium heb ik maar af en toe een glimps opgevangen, maar dat geeft niet. Als Arctic Monkeys spelen gebeurt er op het podium toch niet zoveel interessants, het is gewoon de muziek en de sfeer in de zaal. En dat was beiden helemaal in orde. Het confetticanon bij het laatste nummer (Secret Door) was de kers op de taart. En ik maar denken dat Arctic Monkeys niet zo'n confetti-en-vuurwerk-band is.
Wat niet op de lijst van de 101 doelen staat, maar wel heel leuk is: over 10 dagen Franz Ferdinand :). Ik heb er erg veel zin in! |
|
|
|
|
Over die 101 doelen
101 in 1001
|
02 November 2009 | 14:53:10
|
Ja hoor, even een updateje over die 101 doelen, want ze staan nog steeds! Het gaat tergend langzaam, maar ik heb ooit ergens gelezen 'it doesn't matter how slow you go, as long as you don't stop'. Dat was op een pro-ana weblog, maar voor 101 doelen gaat het ook op.
Wat heb ik bereikt? Nou...
- Ik ben Bridget Jones (beide boeken) aan het lezen. Ik ben nog ongeveer halverwege het tweede boek, maar ik ga het zeker wel uit lezen (ergens de komende dagen), dus doel #2 heb ik alvast weggestreept.
- Ik heb een gezelschapsspel gewonnen! Een weekend geleden hadden we een spellenavond bij een collega van mijn vriend thuis. En het eerste spelletje (ik weet al niet meer hoe het heette, het was iets met 6 piraten die je door een gang heen een bootje in moest loodsen) heb ik gewonnen! Dus doel #46 mag ook van de lijst!
Verder wat dingen waar ik mee bezig ben...
- Ik heb een spaarpot neergezet! Ik heb er alleen nog niks in gespaard, maar doel #67 is dus al halverwege.
- Volgende week is het Arctic Monkeys concert! Vreugde! Dus dan heb ik ook doel #22 gehaald!
- Al sinds eind augustus schrijf ik trouw al mijn afspraken in mijn agenda. Van doel #9 (een half jaar lang een agenda bijhouden) is al op 1/3.
In totaal heb ik 6 doelen gehaald. Mocht ik op dit moment afhaken dan zou ik 94 euro aan het WNF verschuldigd zijn. Maar gezien ik nog zo'n 2,5 jaar heb zal dat bedrag nog wel aanzienlijk omlaag gaan. |
|
|
|
Urgh, vakantie
Goh...
|
28 Oktober 2009 | 11:09:31
|
Ik heb herfstvakantie, hoera!
Nou, niet dus, het is een kutvakantie. Tot nu toe heb ik één dag uit kunnen slapen, tot 9 uur maar liefst. Vriend-lief moest om half 8 op staan, daarna ben ik wel weer in slaap gevallen. Maar toen droomde ik over Jezus (kruisiging en alles) en toen was de maat echt vol en ben ik maar opgestaan. Verder heb ik het idee dat mijn hele week volgeboekt zit, dat ik steeds bezig ben met van hot naar her te gaan, misschien nog wel meer dan normaal.
Mensen die niet in het onderwijs zitten zeggen dat het wel enorm relaxed moet zijn, zoveel vakantie, maar ik vind het tegen vallen. Zo'n weekje vakantie tussendoor, daar heb je echt niks aan. Alle weken voor de vakantie maak je plannen voor dingen die je nu éindelijk kunt doen, zoals al je vrienden weer eens zien, proefwerken maken, schriften nakijken, je lesvoorbereidingen op orde brengen, het hele huis opruimen, een aantal films kijken. Dat is allemaal mooi, maar tegelijkertijd ben je toch ook wel een beetje verplicht om na je vakantie weer helemaal ontspannen terug op school te komen.
Conclusie: de druk in de vakantie is te groot.
Ik zit constant in dubio: plannen uitvoeren of relaxen. Als ik plannen uit voer baal ik dat ik niet aan het relaxen ben, als ik aan het relaxen ben lukt dat niet helemaal omdat ik me schuldig voel dat ik geen plannen uit voer. En als ik volgende week weer ga lesgeven, dan ben ik weer helemaal uit mijn ritme. Dus vermoedelijk ben ik er dan nog slechter aan toe dan een week geleden.
Nee, vakantie hebben is echt niet meer wat het vroeger was. Benijd de leerlingen, niet de leraren. Voor leraren is vakantie eigenlijk gewoon een mooi verpakte werkweek. |
|
|
|
Roflmfao
Internet
|
20 Oktober 2009 | 13:56:49
|
Cornerstone van het laatste album van Arctic Monkeys is een prachtig liedje. Maar hoe verzinnen ze het nu weer om er zo'n clip onder te zitten. Ik kom echt niet bij!
Het doet me erg denken aan dit fragment uit That 70's Show. (het stukje waar Eric van huis weg rolschaatst kan ik helaas niet vinden, die is nog veel grappiger)
Maar waarom vind ik toch, ondanks beide verschikkelijke filmpjes, zowel Alex Turner als Eric Forman sexy? Ik denk dat ik gewoon op schriele ventjes val. |
|
|
|
Ochtendperikelen
Goh...
|
20 Oktober 2009 | 13:18:21
|
Dinsdagochtend, 6.45u, de wekker gaat. Terwijl ik verdwaasd het geluid tot me laat doordringen voel ik hoe mijn vriend zich, rechts van me, wezenloos
schrikt. Ik zoek snel het uit-knopje en mompel 'sorry'. Ik draai me nog een keer om, maar bedenk me dan dat het verstandiger is om gewoon meteen op te staan.
In het donker (want: beter om vriend niet nog eens wakker te maken) graai ik mijn kleren bij elkaar.
Ik loop de badkamer in, maar bij het aanzicht van mijn spiegelbeeld (niet florisant) draai ik me direct weer om. Eerst maar even wakker worden. Het is
belangrijk dat ik aan mijn beestjes denk, want die moeten het straks weer de hele dag zonder mij stellen. Ik begin de oude groenten van gisteren uit de kooi
te rapen en ik kiep de voerbak leeg boven de prullenbak. Ze fluiten opgewonden terwijl ze nieuw voer, verse worteltjes, fris water en hooi krijgen. Haakon
loopt te popcornen. Mooi, ééntje heb ik er tenminste al blij gemaakt vandaag. Ik poets mijn tanden (bah, Oral-B tandpasta) en probeer mijn haar te
fatsoeneren (maar niet teveel aandacht aan besteden, want fiets verpest het toch weer). Terwijl ik thee zet in mijn thermosfles kijk ik even op de klok. Zo
laat al?! Ik heb geen idee waar de tijd aan voorbij is gegaan, maar het is de hoogste tijd om te vertrekken. Ik geef mijn vriend, die nu ook ongeveer moet
opstaan, nog een kus en ik vertrek. Oh shit, brood! Maar als ik mijn thermosfles in mijn tas schuif zie ik dat de boterhammen van gisteren nog onaangeroerd
in het zakje zitten. Goed genoeg.
Buiten is het nog donker en de kou vind zich al gauw een weg door mijn jas. Ik pak mijn fiets, kijk of het licht werkt en rij aan. Ik ben niet vooruit te
branden, dat ligt gewoon aan het weer. In het winter ben ik net een reptiel. De zon warmt me op, in de zomer ben ik snel, maar in de winter verstijven mijn
spieren en presteer ik niks meer. Een winterslaap lijkt me verstandig, maar helaas is niet iedereen het daarmee eens. Binnenkort dan misschien toch maar weer
met de bus gaan.
Als ik me eindelijk bovenop de sluis geploeterd heb kijk ik op mijn horloge:'Wat?! Heb ik over dit muizenstukje 10 minuten gedaan?!' Ik zet gauw een snel
nummer op mijn mp3speler aan en race van de sluis naar beneden, helemaal door tot aan de stad, in ongeveer 3 minuten, en daarna snel door naar het station.
'Ik heb het gehaald,' denk ik voldaan als ik mijn fiets weg zet. Ik slenter richting het perron en zie tot mijn verbazing mensen rennen. Ik kopieer hun
gedrag, ren bijna een man met Kiosk-koffie omver en hoor dichtbij een fluitje. 'Kut, kut, kut...' Tijdens het rennen zak ik nog even als een bejaarde gnoe
half door mijn benen (ik ben niet erg atletisch en het is nog vroeg) maar hervat mezelf. Ik zie dat de voorste deur waar de conducteur staat nog open is en
spring naar binnen. Het is een wonder maar ik heb het gehaald. Nooit eerder ben ik zó nipt op tijd geweest.
De trein is tjokvol, maar gelukkig zet een meisje haar tas voor me aan de kant. Compleet uitgeput ga ik zitten, graai in mijn tas naar mijn boek en
thermosfles.
Hè hè, de dag is weer begonnen. |
|
|
|
Nieuw schrijfpaleis
Creatief
|
16 Oktober 2009 | 15:07:42
|
Mijn mooie Iittala dagboek is bijna vol en het begint echt alweer te kriebelen om in een nieuwe te beginnen.
Eerst werd ik nog wild: ik bedacht me dat ik net zo'n mooi rood dagboek wilde als Bridget Jones. Het eerste waar ik aan dacht was een Moleskine. Dus ik naar de Bijenkorf, naar de Moleskines kijken. Maar de lijntjes in zo'n Moleskine vind ik eigenlijk wel heel rot, die staan veel te dicht bij elkaar! Teleurgesteld droop ik af, maar al gauw werd ik toch wel trots op mezelf dat ik niet nog een nieuw dagboek gekocht heb.
Ik heb besloten dat ik toch maar in het mooie Turkse dagboek ga beginnen. Ik vind het wel een uitdaging.
Ten eerste is het vrij klein en blijft het niet zo makkelijk open liggen.
Ten tweede, en dat is eigenlijk een groter obstakel, het is zo perfect! Ik vind het echt een prachtig boekje, als ik het vast heb dan voelt het magisch, bijna heilig. Helemaal fantastisch dus, maar hoe kan ik zo'n mooi boek dan vol schrijven met mijn handschrift? Met balpen? Gaat dit dagboek wel samen met roze en hartjes (in het geval dat ik dat zou willen)?
Daarom ben ik er maar gewoon in begonnen, net zoals in mijn vorige dagboek, met een collage. Het idee was om een collage te maken die bij mij past, maar die ook in het boekje niet misstaat. Om als het ware een brug te slaan tussen mezelf en het dagboek. En ik wilde het ook een beetje bij het idee van een 'schrijpaleis' houden.
Met de oude theepotjes en de gouden lijst heb ik geprobeerd toch een beetje in de sfeer van het dagboek te blijven. Ik vind dat het best goed gelukt is :).
Maar daarmee ben ik nog niet over alle obstakels heen. Ik zat net namelijk te zeuren dat ik de Moleskine lijntjes vervelend vind. Nou... dit dagboek heeft helemaal geen lijntjes! Maar ik ga proberen dat als een kans te zien in plaats van een obstakel. Misschien kan ik eens wat vaker schetsjes en tekeningetjes bij mijn verhalen gaan maken! En als dat werkt voor me, kan ik hierna misschien wel aan een rode Moleskine zónder lijntjes beginnen...
|
|
|
|
B - Boeken
Alphabet
|
04 Oktober 2009 | 20:28:49
|
 Het is alweer even geleden dat ik in deze catagorie iets geschreven heb, maar ik wil er toch graag mee doorgaan! De A was van Alleen, de B is van Boeken.
Ik ben namelijk dol op boeken en heb er ook erg veel. Ik weet echt niet hoe het komt, maar ik heb altijd al gevonden dat boeken iets magisch hebben.
Toen ik klein was vond ik het al verschrikkelijk leuk om blaadjes aan elkaar te nieten zodat het boekjes werden. Ik wist alleen nooit wat ik erin moest schrijven of tekenen.
Met de basisschool gingen we een keer een educatief dagje op pad, naar de bibliotheek (die trouwens al geen onbekend terrein voor me was). We kregen daar een film te zien over boekbinden en dat vond ik echt prachtig. Ik geloof dat ik toen besloten heb dat ik ooit mijn eigen boek gebonden wil hebben.
Inmiddels koop ik erg veel boeken. In de bibliotheek kom ik eigenlijk nooit meer, omdat ik alle boeken veel liever koop dan lees. Ik wil aanwinsten in de boekenkast! Ook koop ik veel notitieboeken, zoals jullie wel weten. Die gebruik ik dan als dagboek.
Een droom is nog steeds om ooit mijn eigen boek uit te brengen. Inmiddels schrijf ik bij de cursus creatief schrijven mijn eigen verhaal, dus wie weet wordt het nog ooit iets...
Afgelopen woensdag zag ik in de krant (de Metro) een artikel waar ik erg om moest lachen. Ik ben namelijk altijd 'bang' dat ik ook zo zal eindigen.
|
|
|
|
Waarom schrijven
Creatief
|
30 September 2009 | 20:54:00
|
Al eerder liep ik tegen een filmpje van www.ted.com aan, toen op een weblog. Dit keer op de site van postcrossing. Deze vrouw, Lakshmi Pratury, vertelt kort waarom we volgens haar meer zouden moeten schrijven.
Ik vind het vooral mooi wanneer ze zegt dat je via het handgeschreven woord echt contact hebt met iemand, omdat je dan papier in je handen hebt wat die persoon ook vastgehouden heeft. Ik schrijf graag brieven en dagboeken en ervaar dat inderdaad net zo.
Ik vind het magisch om mijn eigen handschrift terug te lezen. Wat ik helemaal bijzonder aan mijn dagboeken van vroeger vind is dat ik er de briefjes die ik met mijn klasgenoten door de klas gooide ook nog in heb zitten. Dat gedeelte uit mijn leven is dus niet alleen een herinnering, ik kan het ook nog vastpakken en bekijken als ik wil, en dat verlevendigt de herinnering.
Als ik een handgeschreven brief of kaart krijg dan voel ik me vereerd. Ik weet dan dat die persoon echt de tijd voor me heeft genomen, het is iets anders dan 'even een mailtje tussendoor'. Aan handschriften kun je ook enigszins afleiden hoe mensen zich voelen, waar ze zich bevinden, etc. Ik probeer me weleens voor te stellen waar de afzender de brief heeft geschreven en hoe hij/zij er toen bij zat.
Een ander bijzonder moment was toen ik in het Wereldmuseum in Rotterdam eens de briefwisseling tussen de Dalai Lama en Heinrich Harrer heb zien liggen. Ik vond Zeven Jaar in Tibet een erg mooi boek, misschien bijna te mooi om waar te zijn. Maar met die brieven heb je zo'n tastbaar bewijs eigenlijk, dat het allemaal echt gebeurt is.
Mijn droom is ook om zelf met mijn schrijfsels iets moois achter te laten. Of dat ooit zal gebeuren weet ik niet, maar ik denk niet dat ik ooit op zal houden met schrijven. |
|
|
|
Day zero update
101 in 1001
|
27 September 2009 | 20:03:58
|
Even een kleine update over hoe het met mijn 101 doelen zit. Nou, niet zo goed eigenlijk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er gewoon een tijdje niet aan gedacht heb!
Ik ben wel even bezig geweest met doel nummer 89: een maand lang niet vergeten eigen tassen mee te nemen naar de supermarkt. Maar helaas, afgelopen week ben ik schandalig twee keer tassen vergeten mee te nemen, dus die vlieger gaat niet op.
En als ik zo de hele lijst af ga is er verder niets meer gebeurt. Ik heb nog geen film op tv gekeken (dat doe ik ook veel te weinig). Maar ik heb van Flow gehoord dat komende donderdag Grease komt, dus dan zit ik voor de buis!
Ik heb zojuist wel mijn 100ste doel bedacht, dus de lijst is eindelijk compleet! Doel 100 luidt als volgt: vijf zelfgehaakte knuffels te vondeling leggen. Zie ook http://www.thetoysociety.blogspot.com/ Het lijkt me zó leuk om te doen... |
|
|
|
Klein feestje
Cavia's
|
27 September 2009 | 19:46:37
|
Lang zal hij leven! Haakon woont hier vandaag één jaar, en we hopen dat er nog vele jaartjes bij mogen komen!
Precies een jaar geleden ging ik Haakon halen bij 't Kuufke, als vriendje voor Hendrikje, die zijn jubileum helaas niet mee mee mag maken. Ik wilde heel graag een tweede cavia, omdat ik erachter kwam dat het eigenlijk heel zielig is om een cavia in zijn eentje te laten zitten. Na lang zeuren mocht het eindelijk van mijn vriend en op zaterdag gingen we (ik bloednerveus) met de trein en de bus Haakon ophalen in Limbricht.
Haakon, toen hij nog in Limbricht woonde.
De koppeling ging op zich goed, maar ik voelde me toch een beetje alsof hij de eerste date van mijn dochter was (ja, mijn cavia's zijn echt net mijn kindjes), en hoewel hij bloedmooi was had ik dus toch een beetje gemengde gevoelens. Inmiddels is er veel gebeurd, en ik denk dat het vooral was toen Hendrikje dood ging en Haakon eenzaam was dat ik echt veel van hem ben gaan houden.
Inmiddels is Haakon hier helemaal thuis. Hij is een hele lieve jongen met wie je, als hij er zin in heeft, heerlijk kan knuffelen. Hij heeft nog maar één keer iemand echt gebeten, maar daar vroeg de gebetene zelf wel een beetje om, en Haakon keek achteraf heel beschaamd. Hij is vooral een heel ondeugend en expressief ventje, waarvan ik soms toch echt zou zweren dat hij vanuit de kooi met me probeert te communiceren. Zodra hij hooi ruikt begint hij te popcornen. Zijn andere grote liefde is zijn lieve meisje Marit, hij kan echt niet zonder haar.
Haakon en Marit en 'het cadeau'.
En wij kunnen met zijn allen niet zonder Haakon. Dus daarom: op Haakon, en dat hij nog vele jaren gelukkig bij ons mag zijn. |
|
|
|
|
|
?
